OBOWIĄZEK INFORMACYJNY

Zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 roku w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE informujemy, iż na stronie internetowej Administratora znajduje się obowiązek informacyjny (zgodnie z art. 13 RODO), w którym wskazujemy w jaki sposób Państwa dane osobowe przetwarzane są przez Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego ul. Nowy Rynek 11; 09-400 Płock. Prosimy o zapoznanie się z niniejszą klauzulą informacyjną

PLIKI COOKIES

Informujemy także, iż my i nasi partnerzy wykorzystujemy technologie, takie jak pliki cookies, i przetwarzamy dane osobowe, takie jak adresy IP i identyfikatory plików cookies, w celu spersonalizowania treści w oparciu o Twoje zainteresowania, mierzenia wydajności treści oraz uzyskiwania wglądu w odbiorców, którzy widzieli treści. Kliknij poniżej, aby wyrazić zgodę na wykorzystanie tej technologii i przetwarzanie danych osobowych w tych celach. Jeśli nie chcesz, aby pliki cookies były wykorzystywane, kliknij w link Zarządzanie cookies, aby dowiedzieć się jak je wyłączyć.

Informujemy Ciebie, że w ramach serwisu używane są także także tzw. „niezbędne” pliki cookies niezbędne do funkcjonowania strony internetowej, umożliwiające korzystanie z usług dostępnych w ramach Serwisu, służące do zapewnienia bezpieczeństwa, np. wykorzystywanie do wykrywania nadużyć w zakresie uwierzytelniania itp. Szczegóły zawarte są w Polityce Prywatności

W przypadku pytań i wątpliwości co do zakresu przetwarzania Twoich danych przez Administratora zalecamy kontakt z Inspektorem Ochrony Danych - p. Rafałem Andrzejewskim. Kontakt: iod@teatrplock.pl, lub tel. 504 976 690.

Polityka Prywatności  |  Zarządzanie cookies
ROZUMIEM

4 lutego zmarł Jerzy Stępniak, dyrektor płockiego teatru w sezonach 1982/1983 i 1984/1985.

Był choreografem, ukończył szkołę baletową, pracował pod kierunkiem Erwina Axera oraz na scenach Opery i Baletu w Warszawie i Łodzi, a także w Państwowym Zespole Ludowym Pieśni i Tańca „Mazowsze”. Interesował się obrzędowością w teatrze, tym, co, jak sam mówił, można nazwać korespondencją między dramatem a obrzędami ludowymi, dramatem a misteriami religijnymi.

„W przedstawianiu widzowi wszelkich namiętności, stanów i napięć, daleki jestem od opowiadania i pokazywania ruchem. Ale nie mam też stuprocentowego zaufania do słowa. Słowo się zdewaluowało, właśnie przez XIX-wieczne gadulstwo, potem przez propagandę. Ten proces dewaluacji słowa, a jednocześnie rozwój sztuk wizyjnych, filmu, telewizji, eksplozja kultury obrazkowej i komiksowej, to wszystko razem wzięte spotęgowało znaczenie ruchu, gestu, mimiki jako środków przekazywania uczuć.
Poza tym istnieją sfery uczuć, których słowo nie jest w stanie przekazać prawdziwie, bowiem narzuca ono zakłamanie i fałsz. I tutaj właśnie nieodzownym środkiem wyrazu staje się ruch, ukazujący wszystko to, czego słowo się lęka, omijający jego drażliwość. Ruch wreszcie może przybierać postać poetyckiej metafory, za jego pomocą można przekazać określone treści, idee, a nawet fabułę – ale nigdy do samego końca. Wizja nigdy nie jest przetłumaczalną do samego końca alegorią, jest w każdym momencie swego trwania symbolem. I to jest bardzo ważne, bo to wyzwala u widza jego własną aktywność twórczą, symbol wymaga dopełnień. Wtedy dopiero spektakl przestaje być widowiskiem, a staje się obrzędem, zmuszającym do współuczestnictwa, do współtworzenia. (…) Nie interesuje mnie teatr realistyczny, przedstawiający to, co znane, co jest dalszym ciągiem, rzeczywistości, tylko teatr wizyjny, pozwalający przekraczać tę rzeczywistość” – mówił Jerzy Stępniak w rozmowie z Gabrielem Sobotowiczem w 1985 roku. („Teatr w Płocku 1975-1985”)

Barbara Konarska-Pabiniak tak pisała w dyrekcji Jerzego Stępniaka w „Teatr w Płocku 1812-2012”:

„W sezonie 1982/1983 dyrekcję Teatru Dramatycznego w Płocku przejął Jerzy Stępniak. Sezon ten przyniósł kolejny sukces sceniczny. Andrzej Maria Marczewski i Jerzy Stępniak przygotowali realizację następnej sztuki Karola Wojtyły Brat Naszego Boga, premiera 18 IX 1982 (45 przedstawień, 13 412 widzów). Płock stał się miejscem, do którego zdążali krytycy, recenzenci, widzowie.

W recenzjach podkreślano misteryjny, wizyjny charakter spektaklu. Widowisko pokazane było również w USA i w Belgii. Było to pierwsze zagraniczne tournée płockiego teatru. W 1985 Teatr Dramatyczny w Płocku otrzymał nagrodę im. Błogosławionego Brata Alberta za inscenizację dramatów Karola Wojtyły, którą przekazał chorym dzieciom z Domu Opieki Społecznej w Goślicach.

Wystawienie sztuk Karola Wojtyły było dużym sukcesem nie tylko pod względem artystycznym, ale także i politycznym. W sierpniu 1983 odbywał się w Montrealu pod patronatem UNESCO Kongres filozofów estetyków i ludzi sztuki. Na Kongres zakwalifikowały się referaty Józefa Szajny, Andrzeja Marii Marczewskiego i Bohdana Urbankowskiego. Paszport otrzymał tylko Szajna.

Kolejne sukcesy Teatru Romantycznego to premiera w dniu 26 XI 1983 „Onych” Witkacego w reżyserii Marczewskiego i Stępniaka (21 spektakli, 5949 widzów). Widowiskiem tym teatr rozpoczął ogłoszony przesz UNESCO Rok Witkacowski.

Były też sukcesy indywidualne. Na Festiwalu Dni Satyry w Jugosławii, w czerwcu 1983 Teresa Kwiatkowska otrzymała nagrodę Złoty Śmiech za rolę Myszki w komedii „W czepku urodzona” Zdzisława Skowrońskiego w reżyserii Jerzego Stępniaka.

Teatr płocki sięgał również po dramaty, z których można było wydobyć akcenty polityczne. Do takich należały „Dwa teatry” Jerzego Szaniawskiego w reżyserii Jerzego Stępniaka 1 XII 1984 (13 spektakli, 4265 widzów). Powstanie warszawskie przedstawione zostało jako krucjata dziecięca. Z włazu, z kanału wybiegali mali chłopcy w harcerskich mundurach. Politykę aluzji teatr wprowadził również poprzez takie sztuki wystawiane na Małej Scenie, jak „Państwowy złodziej” Fadila Hadžića – 28 III 1982 oraz „Ciemny grylaż” Jerzego Dobrowolskiego i Stanisława Tyma – 6 XI 1982.”