Tytułowa Iwona nie przystaje do ogólnie przyjętych standardów dworu królewskiego. Uchodzi za uosobienie wszystkiego co nijakie, brzydkie, niezgrabne i małomówne… Pomimo defektów natury staje się narzeczoną księcia Filipa, który zaintrygowany „nieforemnością” wybranki, postanawia zdiagnozować jej dziwaczną postać. Trochę dla zasady, żeby udowodnić, że „nie różnimy się tym, co robimy – ale tym, jak to robimy”. Książę wybrał  drogę buntu – sprzeciwu wobec dworskiego stylu życia: …Dość jestem bogaty, żeby zaręczyć się nawet z nędzą wyjątkową! Dlaczego ma mi się podobać tylko ładna?...        
            Dworska rzeczywistość okazuje się jednak bardziej brutalna. Iwona zostaje wprowadzona na Dwór, budzi zainteresowanie, ale i wprowadza w jego codzienność zamęt. Dramat Witolda Gombrowicza skłania do refleksji – Kim jest współczesna Iwona? Kim my jesteśmy, próbujący narzucać innym swój porządek świata? – Więcej, strzegący tego porządku, tak jak broni go w sztuce dwór królewski.

Czy jest w nim miejsce dla innych, którzy odstają?

UWAGA! W spektaklu używane są światła stroboskopowe.

Ważna informacja dla widzów
Podczas spektaklu „Iwona, księżniczka Burgunda” obowiązuje nietypowy układ widowni (inny niż standardowy na Scenie Kameralnej). 
Schemat ustawienia miejsc dostępny jest w galerii zdjęć.

Spektakl bierze udział w XI Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury Polskiej i Europejskiej „Klasyka Żywa”